Op pad voor Ommezijde: de wolf op de Renderklippen
Filmpje: onderweg op de motor
Het is een prachtige dag. Ik start de motor en rijd de ongeveer twintig kilometer naar de Renderklippen. Het verrast me hoe dichtbij dit soort landschappen liggen. Tussen de gewone Nederlandse wegen door schuilt zomaar een uitgestrekt natuurgebied. De zon schijnt, het zicht is goed, ik geniet van de tocht zelf al.
Als ik aankom bij het parkeerterrein aan de rand van het gebied, heb ik zin in de wandeling van dertien kilometer die voor mij ligt.
Dertien kilometer door een prachtig landschap. Eerst een stuk door een bos, dan heidevelden die overgaan in stuifzand, en uitzichten die je doen vergeten dat je in Nederland loopt. De Renderklippen vormen een stukje woeste natuur dat zich niet leent voor haast. Ik loop, ik kijk, ik luister. In dit gebied is ook vaak een wolf gezien. Ik wil die eigenlijk graag fotograferen, maar zonder hem te storen.
Halverwege de wandeling kom ik een schaapherder tegen, in dienst van een stichting die het heidegebied beheert. Hij drijft zijn kudde over de heide, geholpen door een herdershond en, zo valt me op twee indrukwekkend grote honden die tussen de schapen meelopen. Bescherming.
Ik vraag hem naar de wolf. Hij reageert beleefd, maar ik merk direct een zekere vermoeidheid. Iedereen informeert ernaar. Verslaggevers, wandelaars, fotografen, iedereen wil hetzelfde. En elke foto, elk bericht zorgt volgens hem alleen maar voor meer polarisatie. Ook hij heeft ervaringen met de wolf, maar daar wil hij niet de aandacht op vestigen. De discussie is hem al lang ontgroeid, hij lost het liever praktisch op.
Zijn boodschap is helder: als ik ooit een wolf zou fotograferen, moet ik het dier met veel lawaai wegjagen. De wolf mag niet wennen aan mensen. Zolang hij bang is, houdt iedereen zich rustig, schapen, herders én de wolf zelf.
We spreken af dat ik contact opneem met zijn stichting voor een langer interview. Tot die tijd laat ik hem met rust en loop ik verder, over de heide, tussen zijn kudde en het stuifzand.
Project Ommezijde
Met Ommezijde verken ik verhalen rond de wolf in Nederland, niet om een kant te kiezen, maar om de verschillende perspectieven naast elkaar te leggen. De herder die klaar is met de aandacht. De natuurliefhebber die het dier verwelkomt. De boer die schade vreest. Elke stem vertelt een stuk van de werkelijkheid.
